آنچه از نتايج مى توان برداشت كرد در مورد ابراز خشم به صورت درونى در افراد با خصايص مرزى اين است كه اين افراد موضوع (شيء) خود را زمانى كه نيازهايشان را تامين نكند يا رفتارى مبتنى بر ترک انها كنند تحقير مى كنند راه ديگر ابراز خشم ابراز آن به صورت بيرونى است. در روابط و بيشتر در جريان درمان آنها تلاش براى بر هم زدن مرزها و قوانين دارند.
همچنين اين افراد هوش بالايى در تشخيص ضعف افراد و آزار ايشان توسط آن و ايجاد حس گناه و اضطراب در آنها دارند و همه آنها فقط به خاطر اينكه آنها (موضوعات) نتوانستند جيزى را كه آنها طلبيده بودند را به آنها بدهند. دليل ديگر براى داشتن چنين خشمى تضادى است كه دارند؛ اگر چه ترس از ترک شدن دارند همزمان ترس از نزديک شدن را نيز دارند .بودن با آنها مانند بودن در رينگ بوكس است. آنها “ديگرى “را در كنارشان تحمل نمى كنند و براى آنها ديگرى به معنى عدم وجود خودشان است. بنابراين تلاش در نابودى فرد دوم دارند.
همان طور كه در بسيارى از يافته ها مى بينيم در مورد اختلال شخصيت وابسته با خصايصى روبرو مى شويم كه بيانگر اين هستند كه اين افراد خشم خود را فرو مى خورند. يا تلاش مى كنند اين احساس منفى را سركوب كنند و يا نشان ندهند. چرا كه نياز شديدى به ديگران دارند و احتمال مى دهند در صورت بروز خشم يا ارضا نكردن نياز افراد، آنها را تنها بگذارند. ولى اين تئورى با يافته هاى اين تحقيق هماهنگ نيست به طورى كه هيچ همبستگى ويژه اى با ابزار خشم به صورت درونى نشان ندادند, بلكه يافته حاكى از اين است كه اين افراد كنترل خشم بالايى دارند و مى توانند آن را به نحو مناسب ابراز كنند.
بنابراين بررسى اين نتايج بايد با احتياط باشد. زيرا ممكن است نتيجه صرفا ناشى از مشخصات نمونه باشد. دليل دوم مى تواند نقش فرهنگ رانشان دهد. به اين معنا كه آن گونه رفتار كه براى افراد وابسته توصيف شد رفتار مورد انتظار فرهنگ ما مى باشد و مرضى نيست. دليل سوم مى تواند اين گونه باشد كه آزمونى ها فانتزى هاى خود را هنگام پر كردن پرسشنامه فرافكن كرده اند به اين معنى كه آنها آرزو مى داشتند آنگونه كه پرسشنامه توصيف كرد مى بودند. ولی از آنجايى كه نتايج با يافته هاى پيشين مغايرت دارند نياز به تكرار اين تحقيق در آينده است و هم نياز به هنجاريابى وارزيابى مجدد تست ها براى آزمودنى هاى ايرانى.

نویسندگان: دکتر سوگل اخوان و سبا مقدم