پژوهش حاضر با هدف بررسى عوامل پيش بينى كننده مشكلات سازگارى در كودكان مبتلا به سرطان انجام شده است.
بدين منظور نمونه اى بالغ بر ٢٠٠ نفراز والدين كودكان مبتلا به سرطان (١٥٩ مادر و ٣١ پدر) توسط روش نمونه گيرى در دسترس از جندين بيمارستان در تهران انتخاب شدند. متغيرهاى پيش بين در اين مطالعه عبارت بودند از فشار روانى وارد بر والدين، كيفيت رابطه والد-كودك، كاركرد خانوادگى، سبك دلبستگى والدين، شدت بيمارى و عوامل جمعيت شناختى. متغير ملاك دربر گيرنده رفتارهاى درون سازى شده و برون سازى شده كودكان مبتلا به سرطان بود. متغيرهاى مذكور به ترتيب توسط ابزارهاى مورد استفاده ذيل مورد بررسى قرار گرفتند: مقياس افسردگى، اضطراب، استرس (DASS)، مقياس رابطه والد-كودك، فرم كوتاه (CPRS-S)، ابزار سنجش خانواده (FAD)، پرسشنامه سبك هاى دلبستگى بزرگسالان (AAS)، دو پرسشنامه محقق ساخته، يكى در رابطه با شدت و ديگرى مربوط به داده هاى جمعيت شناختى و بالاخره سياهه رفتار كودك، فرم والد (CBCL). داده هاى به دست آمده از تحليل رگرسيون حاكى از آن بود كه متغيرهاى تعارض در رابطه والد-كودك، افسردگى والدين، جنسيت مونث كودك، و جنبه هاى مثبت در رابطه والد-كودك، به ترتيب، قادر به پيشبينى رفتارهاى درون سازى شده در كودكان مبتلا به سرطان مى باشند. همچنين، متغير هاى تعارض در رابطه والد-كودك، و عدم توجه و
ابراز هيجانات در خانواده، به ترتيب، رفتارهاى برون سازى شده اين كودكان را پيش بينى مى كنند. در مجموع، مى توان نتيجه گرفت كه سازگارى كودكان مبتلا به سرطان به نحو معنادارى تحت تاثير متغيرهاى روانشناختى در والدين و خانواده قرار
دارد.
واژگان كليدى: سازگارى، سرطان، كودكان مبتلا به سرطان
دانشگاه شهید بهشتی
عنوان: عوامل پیش بینی کننده سازگاری در کودکان مبتلا به سرطان(شهرویر ۸۸)
استاد راهنما: دکتر علیرضا عابدین
استاد مشاور: دکتر نادر منیر پور
نگرش : آناهیتا گنجوی